การเป็นร้านอาหารที่เป็นมิตรกับเด็ก: สิ่งที่พ่อแม่มองหาจริงๆ

ครอบครัวที่ออกไปทานอาหารนอกบ้านมักไม่เลือกจากเมนู พวกเขาเลือกจากคำถามเดียว: เราจะนั่งที่นี่สองชั่วโมงได้โดยไม่กลายเป็นสงครามไหม ผู้ที่ตอบคำถามนี้ว่าได้ จะได้โต๊ะไป

นี่เป็นข่าวดี เพราะคำตอบขึ้นอยู่กับห้องครัวของคุณเพียงส่วนเล็กน้อยเท่านั้น

สิ่งที่พ่อแม่ประเมินจริงๆ

• มีสิ่งให้ทำระหว่างรอไหม และมันยังใช้ได้ผลหลังจากสิบนาทีหรือไม่?
• อาหารของเด็กมาก่อนอาหารของพ่อแม่ได้หรือไม่?
• มีที่สำหรับรถเข็นเด็กโดยไม่ต้องขยับครึ่งร้านหรือไม่?
• มีปฏิกิริยาที่ผ่อนคลายเมื่อมีอะไรตกหรือคว่ำหรือไม่?
• มีครอบครัวอื่นอยู่ด้วย หรือคุณเป็นครอบครัวเดียวท่ามกลางคู่รักที่มองหาความเงียบสงบชัดๆ?

คำถามที่สำคัญที่สุดที่พ่อแม่ถามไม่ใช่ 'อร่อยไหม' แต่คือ 'จะผ่อนคลายหรือไม่'

เมนูเด็กเป็นส่วนที่สำคัญน้อยที่สุด

ร้านอาหารเกือบทุกแห่งมีเมนูนี้ และมันก็เหมือนกันแทบทุกที่ ดังนั้นจึงไม่ทำให้คุณแตกต่าง สิ่งที่โดดเด่นจริงๆคือ: ปริมาณที่เล็กลงของอาหารจากเมนูปกติ หรือความเป็นไปได้ที่จะแบ่งกันกิน พ่อแม่ชื่นชมเมื่อลูกของพวกเขาไม่ต้องจบลงที่ไก่ทอดชิ้นเดียวโดยอัตโนมัติ

ความบันเทิงที่ยังใช้ได้ผลอยู่เสมอ

ภาพวาดระบายสีทำให้เด็กเพลิดเพลินได้ห้าถึงสิบนาที หลังจากนั้นพวกเขาจะเริ่มใหม่ หรือเบื่อ สิ่งที่ใช้ได้ผลนานกว่าคือสิ่งที่มีความหลากหลาย

เกมบนโต๊ะผ่านคิวอาร์โค้ดมีข้อดีสองอย่างที่นี่ ไม่มีอะไรที่จะหายหรือต้องเก็บ และเด็กสามารถเล่นได้หลายเกมต่อเนื่องโดยไม่ซ้ำกัน เกมอย่างความจำ หาความแตกต่าง และปริศนา สั้นพอสำหรับเวลารอ ดูที่ ภาพรวม

สิ่งที่จำเป็นตามช่วงอายุ

เป็นมิตรกับเด็กไม่ใช่หมวดหมู่เดียว แต่เป็นช่วงกว้าง สิ่งที่ใช้ได้ผลกับเด็กสามขวบ จะทำให้เด็กเก้าขวบเบื่อภายในหนึ่งนาที

• อายุถึงประมาณสี่ปี: ความสนใจจากพ่อแม่คือสิ่งเดียวที่ใช้ได้ผลจริง สิ่งที่คุณให้ได้คือเก้าอี้เด็กที่ดีและอาหารที่มาเร็ว
• สี่ถึงเจ็ดปี: การระบายสี การติดกระดาษ และเกมสั้นๆที่ไม่ต้องอ่าน เกมความจำและหาความแตกต่างจัดอยู่ในกลุ่มนี้
• เจ็ดถึงสิบเอ็ดปี: นี่คือช่วงอายุที่เด็กเริ่มทำกิจกรรมด้วยตัวเองได้ ปริศนา เกมตอบคำถาม และเกมแข่งกับพี่น้อง ทำให้ยั่งยืนที่สุด
• สิบเอ็ดปีขึ้นไป: พวกเขาต้องการถูกปฏิบัติเหมือนคนอื่นๆที่โต๊ะ เกมที่ทั้งครอบครัวเล่นร่วมกันได้ผลดีกว่าสิ่งพิเศษสำหรับเด็ก

ช่วงอายุที่ร้านส่วนใหญ่มุ่งเน้นคือสี่ถึงเจ็ดปี ในขณะที่กลุ่มอายุที่สูงขึ้นนั้นนั่งอยู่นานที่สุดและเห็นชัดที่สุดเมื่อเกิดปัญหา

การจับเวลาในห้องครัว

นี่คือการปรับเปลี่ยนที่ให้ผลมากที่สุดและไม่มีค่าใช้จ่ายอะไรเลย ให้อาหารของเด็กออกมาก่อนอาหารของพ่อแม่สิบนาที เด็กกินเร็วกว่าและเสร็จก่อน หากทุกคนเริ่มพร้อมกัน เด็กจะเสร็จในขณะที่พ่อแม่กินไปได้ครึ่งทาง แล้วความไม่สงบก็จะเริ่มขึ้น

สิ่งที่คุณไม่จำเป็นต้องทำ

มุมเล่นเป็นทางออกที่คนคิดถึงบ่อยที่สุดและมักไม่ได้ผลลัพธ์ที่ดี มันใช้พื้นที่ที่คุณต้องการในคืนที่คนพลุกพล่าน ต้องดูแลความสะอาด และดึงเด็กออกจากโต๊ะในช่วงเวลาที่อาหารมาถึง ทำเฉพาะเมื่อคุณมีพื้นที่เหลือจริงๆ

สิ่งที่พนักงานเสิร์ฟของคุณต้องรู้

นี่คือส่วนที่มักถูกมองข้ามบ่อยที่สุด และมันมีผลมากกว่าการจัดวางร้าน สามสิ่งที่สร้างความแตกต่างระหว่างโต๊ะครอบครัวที่ผ่อนคลายและโต๊ะครอบครัวที่ตึงเครียด:

• พูดกับเด็กโดยตรง ไม่ใช่พูดกับพ่อแม่เท่านั้น เด็กที่ได้สั่งอาหารเองจะนั่งที่โต๊ะแตกต่างจากเด็กที่ถูกพูดถึงแทน
• ตอบสนองต่ออาหารที่หกก่อนที่พ่อแม่จะขอโทษ ผู้ที่นำผ้ามาเช็ดเองจะลดความอึดอัดออกไป ผู้ที่รอให้ถูกขอจะยืนยันความอึดอัดนั้น
• อย่าถามว่าทุกอย่างเป็นไปตามที่ต้องการหรือไม่ในขณะที่เด็กกำลังร้องไห้พอดี กลับมาถามอีกครั้งในสองนาทีต่อมา

ทั้งสามอย่างนี้ไม่มีค่าใช้จ่ายหรือเสียเวลาใดๆ สิ่งเดียวที่ต้องมีคือมีคนพูดสิ่งนี้ให้ฟังสักครั้ง

ช่วงเวลาที่เกิดปัญหา

เมื่อการมาเยือนของครอบครัวไปได้ไม่ดี มันมักเกิดขึ้นที่จุดใดจุดหนึ่งในสามจุดนี้เสมอ:

1. ตอนเข้ามา เมื่อพบว่าไม่มีเก้าอี้เด็กหรือโต๊ะแคบเกินไป ตอนนั้นบรรยากาศก็ถูกกำหนดไปแล้ว
2. ยี่สิบนาทีหลังการสั่งอาหาร เมื่ออาหารยังไม่มา และเด็กไม่มีอะไรทำ นี่คือช่วงเวลาที่ยาวนานและหนักที่สุด
3. หลังอาหารจานหลัก เมื่อพ่อแม่ยังต้องการกาแฟและเด็กเสร็จแล้ว ที่นี่ร้านจะเสียโอกาสในการสั่งเพิ่มที่มิฉะนั้นจะได้รับ

จุดที่สองและสามล้วนเป็นเรื่องเวลารอ และทั้งสองแก้ได้ด้วยสิ่งที่เด็กสามารถทำเองได้

แสดงให้เห็นก่อนที่พวกเขาจะเข้ามา

พ่อแม่ดูโปรไฟล์ Google ของคุณก่อนจอง ตรวจสอบให้มีรูปภาพที่มีครอบครัวนั่งอยู่ที่โต๊ะ และเขียนในคำอธิบายอย่างชัดเจนว่ายินดีต้อนรับเด็กและมีอะไรเตรียมไว้สำหรับพวกเขา สิ่งนี้ช่วยเพิ่มการจองได้มากกว่าการปรับเปลี่ยนภายในร้านเสียอีก

อ่านเพิ่มเติมเกี่ยวกับผลกระทบนี้สำหรับร้านอาหารได้ที่ หน้าร้านอาหาร ค่าใช้จ่ายอยู่ที่ ราคา