Starvsfólkaskortur í matvøru- og drykkjarvinnuni: at bjóða uppliving við færri fólkum

Næstan hvør staður rennur tættari enn fyri fimm árum síðan. Tað merkir tú ikki á matinum, tí køkið heldur seg. Tú merkir tað í salinum: minni tíð um borðið, longri bíðing eftir at kunna leggja pantan, og minni pláss fyri tosið, sum ger eina heimsókn persónliga.

Fyrstureaksjónin er at arbeiða hardari. Tað heldur seg eina tíð og kostar tær síðan fólk. Hin vegurin er at hyggja eftir, hvat arbeiði kann takast burtur, uttan at gesturin miður okkurt.

Hvar trýstið veruliga liggur

Um tú fylgir eini vakt, síggur tú, at flestu forstyrningarnir ikki koma frá sjálvari pantanini, men frá bíðingini kring hana:

• Gestir, sum rakka hondina upp fyri okkurt lítið og bíða fimm minuttir, til nakar gongur framvið.
• Óbeirmisemi við borð, har maturin tekur langa tíð, sum leiðir til fleiri spurningar til tænastufólkini.
• At renna eftir umdømum eftirfrá, vanliga um teldupost og vanliga uttan úrslit.
• Børn, sum verða ódnalig, og sum tænastufólkini mugu arbeiða kring.

Einki av hesum fýra er tænastuarbeiði. Tað er alt arbeiði, sum kemur, tí okkurt annað ikki rennur.

Hvat tú kanst taka burtur

At panta meira uttan at bíða

Ein knappur á borðnum, har gestur kann panta ein aukadrykk, tekur burtur ta høvuðskeldu, sum hondin upprakt er. Pantanin kemur inn har, sum hon eigur at koma, og tænastufólkið gongur eina ferð í staðin fyri tvær.

Bíðitíð, sum fyllir seg sjálv

Eitt borð, sum hevur okkurt at gera, ropar minni. Spøl á borðnum krevja onga gerð frá tínum starvsfólkum: einki tilfar, onga frágreiðing, einki at ruddra burtur. Sí hvussu tað virkar.

Umdømi á rætta tíðarpunktinum

At spyrja meðan upplivingin er fersk, gevur meira aftur enn ein teldupostur eftirfrá, og krevur onga tíð frá nakrum.

Tað, tú vilt taka burtur, er ikki kontakturin við gestin, men bíðingin, sum etur kontaktin.

At halda fólk er ódýrari enn at leita eftir fólkum

At skifta út ein starvsfólk kostar ein starvsupplýsing, samrøður, innlæringartíð, og eina tíð, har restin má taka við. Rokna við seks til átta vikur, áðrenn onkur er líka skjót sum tann, ið fór. Í hesum vikunum minkar góðskan um alt, ið tann persónurin hevði við at gera.

Tað ger roknistykkið øðrvísi enn tað sær út. Hvør mannagongd, sum letur arbeiðið liðugari, ber seg aftur, um hon fyribyrgir bert eina uppsøgn um árið.

Hví fólk veruliga fara

Sjáldan bert vegna lønina. Tað, sum aftur og aftur kemur upp í samrøðum um uppsøgn:

• Vaktalistar, sum koma fyri seint, at kunna leggja okkurt í kring teir.
• Vaktir, har tit skipulagsliga eru ov fá fólk, so tú kanst einki gera skil.
• Kenslan av, at klagumál frá gestum lenda hjá tær, meðan tú kanst einki broyta.
• Einki einasta møguligt at samla seg millum tveir sterkar toppar.

Hini tvey fyrstu snúgva seg um skipulagning. Hini seinnu tvey snúgva seg um, hvussu nógv arbeiðið kostar teg, og tað er akkurát tað, hesin greinin snýr seg um.

At leggja vaktalistin eftir toppunum, ikki eftir tímunum

Flestu vaktalistar eru bygdir upp eftir opnitíðum: onkur byrjar klokkan fimm, onkur annar klokkan seks. Men trýstið í einum sali dreivist ikki javnt út um kvøldið.

Tað eru tríggir toppar, og teir vara allir stutt: tá teir fyrstu gestirnar koma inn og allir vilja panta samstundis, tá teir fyrstu høvuðsrættirnir fara út, og tá tríggir borð vilja rokna av samstundis. Millum hesar toppar er tað rógvari, enn tað kennist.

Tann, ið leggur mannaflan á hesar tríggjar toppar í staðin fyri javnt út um kvøldið, fær meira ró út av somu tímum. Men tað krevur, at tú veitst, nær hesir toppar liggja hjá tær, og tað er munandi frá staði til stað og frá degi til dags.

Hvat starvsfólkið sjálvt merkir

Tað er munur á eini tungari vakt og eini leiðuligari vakt, og tann munurin liggur ikki í talið av teirum.

• Ein vakt, har tú gongur frá A til B og fullførir tað, kennist líka, sjálvt um tað eru mangar.
• Ein vakt, har tú verður kallaður burtur miðvegis tríggjar ferðir, kennist tung, sjálvt um tað eru færri.
• Ein gestur, sum verður óbeirilig, kostar meira orku enn fimm gestir, sum ikki verða tað.

Alt, sum minkar um talið av forstyrningum, minkar dermed um kenda arbeiðstrýstið. Tað er ikki ein blíð vinningur: tað er høvuðsorsøkin til, at fólk fara úr matvøru- og drykkjarvinnuni.

Hvat tú ikki eigur at automatisera

Tað er ein mark, og hon er hvassari, enn seljarar av hesum slag av kervum siga. Hesi trý eiga at vera mannaarbeiði áfram:

1. Móttøkan. Ein gestur, sum kemur inn og verður heilsaður av einum skerma, byrjar við eini eftirstøðu.
2. Tíðin, tá okkurt fer skeivt. Ein væl loyst villa gevur ofta eina hægri metingina enn ein feilfrí heimsókn, men bert um tað er ein mannaskapur á hinni síðuni.
3. Kveðjan. Tað er tað síðsta, onkur tekur við sær.

Alt millum hesar tríggjar er sum mestparts logistikkur, og logistikkur má hava lættari.

Hvat tað gevur tínum starvsfólkum

Færri forstyrningar merkir minni gongd og minni tíðarpunktar, har onkur verður kallaður burtur miðvegis í okkurum øðrum. Tað sparar fysiskt, men framyfir mentalt: tað er tað stadiga skiftið, sum ger eina vakt tunga, ikki talið av teirum.

Og tað gevur okkurt aftur, sum við tættum starvsfólkatali fyrst fellur burtur: tíð til samrøðuna um borðið, sum gestir minnast.

Hvat hetta kostar fyri tíni tal av borðum, stendur hjá prísunum.